سعدی می گوید:
"همچنان داغ جدایی جگرم می‌سوزد
مگرم دست چو مرهم بنهی بر دل ریش"

من
دست روی قلبت گذاشتم
به این خیال،
اما
تو آرام نشدی ...

شاید
پایِ چیز دیگری
در میان بود!